All posts by Guest Editor

Bangalore 2011-12

The growth of Bangalore

The city of Bangalore grew from about 5.7 million people in 2001 to 8.7 million in 2011. Earlier, the official city area was 226 square kilometres under the erstwhile Bangalore Mahanagara Palike (BMP) which expanded to 716 square kilometres in 2007 with the creation of Bruhat Bangalore Mahanagara Palike.

However, these area numbers only reflect the official administrative boundaries, and are not always reflective of the organic growth of cities in various directions. Below are two land use images from ISRO’s Bhuvan portal of Bangalore from 2005-06 and 2011-12. Built-up area in the region is marked in red.

Bangalore 2005-06

Bangalore 2011-12

Visit the Bhuvan portal for higher resolution maps and the full map key.

In the period of five years, Bangalore has grown in area mostly only on the southeastern side. It has grown considerably along Hosur road, forming a continuum between the city, spanning electronic city until the edge of the state boundary. The bulk of the rest of the growth has happened along the southeastern section of the outer ring road.

Just like administrative boundaries influence governance, organic boundaries of changing land use bring in their own influence. Those who seek to govern Bangalore may need to think along two lines: how can administrative boundaries adapt themselves to reflect changing realities; and how to govern these areas when the boundaries remain rigid.

This was a part of Pavan Srinath and Saurabh Chandra’s lecture titled ‘Introduction to the Bangalore Municipal Ecosystem’ to B.CLIP students on December 7, 2013. Adapted from The Transition State blog on the Indian National Interest.

Further reading: Karthik Shashidhar finds that Bangalore’s fastest population growth rates were actually in the 1940s and 1970s.

#1 Kannada notes

ನಗರಗಳೆಂದರೇನು? ಜನಸಾಗರ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ, ಹಲವಾರು ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ನೆಲೆ ಹೀಗೆ  ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಕೊಡುವಾಗ ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಗರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲ ವಿವರಣೆಗಳು ನಿಜವೇ ಆದರೆ ಅಪೂರ್ಣ. ಒಂದು ನಗರವೆಂದರೆ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ವಿನ್ಯಾಸದ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಹಲ ಬಗೆಯ ಕೆಲಸಗಳು, ಇತಿಹಾಸ, ಸಂಪತ್ತು, ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಹೀಗೆ ಅದು ಹಲವು ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಹದವಾಗಿ ಬೆರೆತ ಬೆರಗು. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹಲವು ಸುಂದರ ನಗರಗಳಿದ್ದವು. ದೋಲವೀರ ಅನ್ನುವ ಹರಪ್ಪನ ಕಾಲದ ನಗರ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

ನಗರವೊಂದು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುವಂತದ್ದು. ಹಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ, ಸಹನೆ-ಅಸಹನೆ, ಒಂದು ಬಗೆಯ ಶಿಸ್ತು, ಹೀಗೆ ಬಗೆಯ ನಂಬಿಕೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೆಸೆದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಗರವೊಂದರಲ್ಲಿರುತ್ತೆ.

ನಗರವೊಂದಕ್ಕೆ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯ ಅನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ತಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯಲು ಬೇಕಿರುವ ಹಾರ್ಡ್-ವೇರಿನಂತದ್ದು. ರಸ್ತೆ, ನಡೆದಾಡಲು ದಾರಿ, ಫುಟ್-ಪಾತ್, ಬೀದಿ ದೀಪ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಹೀಗೆ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಗರಕ್ಕೂ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ ಏನಿದೆ ಅಂತರ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಇಷ್ಟೇ: ಹಳ್ಳಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಹ ಸಮುದಾಯಗಳಿರುವ ಜಾಗ, ಆದರೆ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಜನದಟ್ಟಣೆ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದೊಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಆದರೆ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮುದಾಯವೆನ್ನಬಹುದು. ಹಳ್ಳಿಗಳು ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿನಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇಂತವರು ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ವರ್ಗೀಕರಣವೇನು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಗರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ನಗರಗಳು ಕಾನೂನು ತಂದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ವಯ ನಡೆಯುವಂತದ್ದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇಂತವರೇ ಮಾಡುವುದು ಅನ್ನುವ ವರ್ಗೀಕರಣ ನಗರಗಳಲ್ಲಿದೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದು ಅನ್ನಿಸುವ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪರಿಚರೇ ಇರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜನರ ನಡುವಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆವೊಂದರಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯ. ಊಹಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮುದಾಯವಾಗಿರುವ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತರದ ಜನರ ಸುರಕ್ಷೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಎಲ್ಲ ತರದ ಜನರು ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮಾಡಲು ಒಂದು ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಸರಿಯಾದ ಕಾನೂನು, ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಈ ನಿಯಮಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ನೀತಿ ನಿಯಮ ರೂಪಿಸಲು ಯೋಜನೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. 70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಯೋಜಿತ ನಗರವೆಂದು ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರು 80ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಮಟ್ಟದ ಯೋಜಿತ ನಗರವಾಯಿತು ಆದರೆ 90ರ ಮತ್ತು 2000ದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇದೊಂದು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲ ನಾಗರೀಕರಿಗೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ತಕ್ಕ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆ ಇಲ್ಲವೇ ಪ್ಲಾನಿಂಗ್ ಬಹಳ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

*****

ನಗರವೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಹಳ ಬೇಕಾದಂತದ್ದು. ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೆಂದರೆ ಒಂದು ನಗರದ ಜನ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಇಲ್ಲವೇ ಸೇವೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ, ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ, ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಆರ್ಥಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ನೇರವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆಯುವುದು. ಇದು ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.  ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಜನರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟು ಮಾಡಲು ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವ ಊರುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಾರವು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಜಾತಿ ಪದ್ದತಿಯಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನಿಷ್ಟಗಳ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕುವ ಶಕ್ತಿ ನಗರಗಳಿಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. 

ನಗರಗಳು ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ನಗರ ಯುದ್ದ, ಅವಘಡ, ಕಾಯಿಲೆ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಬರಿದಾಗುವುದು, ಆರ್ಥಿಕ ಕುಸಿತ, ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಪತನವಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ನಗರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲಲು ಹಲವು ಅಂಶಗಳು ಕೂಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದು, ನಾಗರೀಕರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ, ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ – ಹೀಗೆ ಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವೂ ಒಟ್ಟಾಗಬೇಕು. ನಗರಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಏರಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಕುಸಿದಿರುವ ಆಡಳಿತ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಮನಗಾಣಬೇಕು.

Image: Frontline

Urban planning in India

We decry the lack of planning in India, both in our cities and elsewhere. This often leads to the idea that  culturally and historically, Indians have not been very good planners.

Image: Frontline

Image: Frontline

Above is the plan of ancient city of Dholavira, in present day Kutch, Gujarat. A bustling city of the Indus valley civilisation over 4600 years ago, Dholavira is evidence that Indians have been planning cities for millenia. Our failures in planning modern cities are but recent ones and can certainly be turned around.

This was a part of Nitin Pai’s lecture on ‘What is a city?’ to B.CLIP students on December 7, 2013.

Dandaniti, the rule of law

The most fundamental concept in politics and governance are the concept of a State and the rule of law.

The story goes that in prehistoric times before any political institutions came into being, people lived by obeying the ‘law of the jungle’, which was essentially every person for himself. You could enjoy your freedom to the extent that your strength and power could allow it. This is also referred to Indian mythology as matsyanyaya, or the law of fish – where the little fish is eaten by the big fish which is eaten by the bigger fish.

Image: devdutt.com

Image: devdutt.com

Evolving out of this, people decided to surrender some of their rights, especially the right to violence – in order to protect the rest of their rights. They surrendered these rights to a State, a political entity that enjoys a monopoly over violence. These states can be of any type – a monarchy, republic, democracy or any other form. Modern India is both a republic and a democracy.

The complementary concept is that of the rule of law, or dandaniti. The notion is that a common set of laws and rules applies to all people, and that no one – not a minister nor a government functionary is above it. And the highest aspiration of anyone in political life ought to be to obey the rule of law as well as enforce it.

This was a part of Nitin Pai’s introductory briefing to B.CLIP students on December 6, 2013.

For more on this, read:

The Origins of Political Order, by Francis Fukuyama. [Google Books]
Nitin Pai on Reading Arthashastra on the rule of Law.
Save the Small Fish, by Devdutt Pattanaik.

Image: devdutt.com

Welcome

Welcome to the class blog of the B.PAC Civic Incubation Leadership Program, a first-of-its-kind initiative by the Bangalore Political Action Committee in collaboration with the Takshashila Institution.

B.CLIP aims to create a pool of good civic leaders who will actively engage in ward level management and administration of the city to improve its governance.

Follow this blog for weekly updates on class notes, references, learning aids, and much more. This blog is maintained by the Takshashila Institution.