#3 ಅಗತ್ಯಗಳ ತಿಳಿಯುವಿಕೆ

ಯಾವುದೇ ಜನನಾಯಕನಿಗಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಜನರ ಅಗತ್ಯಗಳೇನು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು. ಸರ್ಕಾರದ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವಂತದ್ದು, ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯತ್ತ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿ ತನ್ನ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು ಅಂದರೆ ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಈ ಅಗತ್ಯಗಳ ತಿಳಿಯುವಿಕೆಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಧಾನಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದವುಗಳು: ಅನುಭವಿಸಿದ ಕತೆ/ಉದಾಹರಣೆ (anecdotes), ಸಮೀಕ್ಷೆ (survey), ಅಳೆಯುವಿಕೆ (Measurement), ಅಂದಾಜು (Estimates) ಮತ್ತು ಪರಿಣಿತರ ಮಾತು (Experts). ಈ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇಲ್ಲವೇ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಧಾನ ಬಳಸಿ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಆಳ, ಅಗಲ, ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಕೆಲಸ ಒಬ್ಬ ಜನನಾಯಕ ಮಾಡಬಹುದು. ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಪ್ರತಿ ವಿಧಾನದಲ್ಲೂ ಕೊರತೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಲವು ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಂತ ಬುದ್ದಿ ಜನನಾಯಕನಾದವನಿಗೆ ಇರಬೇಕು,  ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಖಾಸಗಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಮೇಲುಗೈಯಾಗುವ, ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗ್ರತಿ ಇಲ್ಲದ, ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರನ್ನೇ ಪರಿಹಾರದಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು ಅಂದು ತಿಳಿಯುವ ಇಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು, ಯಾರದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಜನನಾಯಕನಿಗಿರಬೇಕಾದ ನಾಯಕತ್ವದ ಗುಣವೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗದು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಜನರ ಬೇಕು, ಬೇಡ ಈಡೇರಿಸುವುದೇ ತಮ್ಮ ಹೊಣೆಯೆಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಬೇಕು, ಬೇಡಗಳ ಜೊತೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಸರಿಯೇ, ಅದರ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ? ಅನ್ನುವ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಜನರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು. ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲು ಈ ಚಿತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ.

Kannada Chart 1 Kannada Chart 2Kannada Chart 3ನಿಮ್ಮ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಮುನ್ನ ಆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಂದು ಯಾವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿದೆ, ಬದಲಾವಣೆ ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ಮತ್ತು ಇವೆರಡರ ನಡುವಿರುವ ಕೊರತೆಯೇನು ಅನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು. ಕೊರತಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವಾಗ ನೀವು ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಮೂರು ಪದಗಳು 1> ಮುಂದಾಗಬಹುದಾದ ಖರ್ಚು (outlay) 2> ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಫಲಿತಾಂಶ/ಬದಲಾವಣೆ (outputs) ಮತ್ತು 3> ಉದ್ದೇಶ, ಸಾರ್ಥಕತೆ (outcome)

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲೊಂದು ಸ್ಲಂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಹೊಸ ಶಾಲೆ ಕಟ್ಟದ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆಂದು ಬಿ.ಬಿ.ಎಮ್.ಪಿ ವಾರ್ಡ್ ಬಜೆಟಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟ ಹಣ ಮುಂದಾಗಬಹುದಾದ ಖರ್ಚು ಅನ್ನಬಹುದು. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಶಾಲೆಯ  ಕಟ್ಟದ ಕಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಬದಲಾವಣೆ ಅನ್ನಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಹೊಸ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದು ಕಲಿತು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶ ಇಲ್ಲವೇ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ,ಗುರಿ ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ನೀವು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಎಡವಬಹುದು. ಆ ಕಾರಣಗಳು ಇವುಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿರಬಹುದು. ೧> ಸರಿಯಾದ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದು. ೨> ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ನೈಪುಣ್ಯತೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲದಿರುವುದು. ೩> ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಕೊರತೆ ೪> ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆ ೫> ಗಮನದ ಕೊರತೆ ೬> ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿನ ಕೊರತೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಕೊರತೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ನೆಂಟು ಹೊಂದಿವೆ. ಈ ಕೊರತೆಗಳೆಲ್ಲದರತ್ತ ನೀವು ಗಮನ ಹರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಗೆಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಯಾವತ್ತೂ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲೇ ಬರುವುದು, ಹೀಗಾಗಿ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರುವೆ ಎಂದು ಹೊರಡುವುದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಭರವಸೆ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ ಅನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಿರಲಿ.

Water meter

Measurement

This session was taught by Pavan Srinath and went into the importance of measurement in understanding the needs and wants of citizens along with the problems that plague a city. The session emphasised on how the ‘need’ of a citizen should be broken down to information and data first and then there should then be an attempt to create meaning from that data. The process should flow from data to information—information to knowledge.

The example of water supply was used to  illustrate measurement. The first step to understanding water supply in a city or any problems faced with respect to it, is that every aspect of it should first be broken down, looked into and defined.  Indicators such as class, source, quantity, quality, pressure, time spent-money allocated, effort spent—on water connection, grievance redressal, payments, coping strategy, storage etc. should be defined.

Among the many, there are three things that can be measured: input, output and outcome. Opinion and user experience can also be used to measure the three. Opinion includes interviews and structured interviews and focus group discussions, (particular group discussion). A way to measure diverse opinions accurately is using surveys- a sample size will determine the estimation of error in a survey. There is a methodology that needs to be learnt to understand how to conduct a survey. In a survey, there are two kinds of questions that can be asked: the subjective and the objective. Subjective questions usually have a yes or no answer while objective can be vague and can vary, depending on the question and situations.

The point of measurements is to use the appropriate techniques and collect different kinds of information. The first task is to always ascertain the numbers involved, measure them and then proceed with analysing the numbers.

Needs analysis

This session was taught by Nitin Pai and focused on the importance of assessing the needs of people. How does one know what are the problems in a certain area and what needs to be done to solve this? How does one choose between two solutions, understanding which is more important and pragmatic? There are three things that are important for assessing needs and for understanding why an alternative is preferable to the other and in forming the basis for a choice:

First, Gathering techniques
Second, Public choice findings
Third, Analysis techniques

to watch for screen

Gathering Techniques: How does one come to the answer of what is needed and what is not needed? If you don’t define a problem properly, will it benefit everybody? The class discussed gathering this data and delved into multiple broad based techniques such as anecdotes, surveys, measurements, estimates and expert opinions. The nuances of each of these techniques and their importance in understanding the needs of people was also elaborated.

Public choice findings: Some ideas with respect to public choice findings were discussed with detailed examples. These theories are important for any politician to understand and internalise, to understand how to approach problems once they have been gathered. First, often, special interest tends to prevail over public interests because beneficiaries are concentrated and losers are diffused. Second, how it is rational for people to be ignorant… making lobbyists/activists more influential and this leads to a decline in ‘experts’ or ‘expertise’ in a certain area. Third, how, at times, self interest groups engage in rent seeking behaviour. Fourth, How despite exceptions, many bureaucrats are interested in perpetuating and empowering themselves.

Analysis techniques: People want different things and one needs to assess the different things that are needed. When it comes to understanding what people want, it is important to realise that there are some things that people clearly don’t want and some that they do want. Juxtaposed against wants are the needs. There are thing’s that are needed and some that are not needed. Based on what people tell you and what you learn, how does one asses what is important? How does one determine what is necessary? When it comes to making a choice between the different wants and needs, it is importance to apply economic reasoning based on empirical evidence before making a choice.

What people want and what is really needed can be seen in four cases:
Case 1: What is not needed and people do not want it
Case 2: What is really needed but people do not want it
Case 3: People want what is not really needed
Case 4: People want what is really needed

Each case requires a different strategy and approach towards handling it. If a situation arises with case 1, where a politician has to make a decision with regard to something people need and want, then the best strategy is to keep this situation aside, because it is not needed or wanted and hence becomes irrelevant. In the second case, it is important to show awareness and why it is necessary. The third case, one needs to educate and show what is necessary and in the fourth case, it is to reinforce and consolidate public support.

Along with strategy, the class discussed the different leadership styles required to handle the different cases arising. For case 2: a good leader must “do and persuade” (courageous leadership). For Case 3, a good leader must “educate and persuade”  (educative leadership), for case 4, a good leader must ‘do’. (executive leadership).

Mukul Asher1

Mukul Asher on Public and Municipal Finance

Takshashila councillor Mukul Asher talks about Bangalore, public finance and urban governance in his interview with DNA. This was on the sidelines of his lectures on public finance, municipal budgeting and a review of BBMP’s budget for students of the B.PAC Civic Leadership Incubation Program (B.CLIP).

Speaking on the role of the programme, he said that B.CLIP can provide economic literacy to future politicians, enable them to ask the right questions and improve policymaking from the ground up.

Q: It’s agreed that Bangalore is in a mess. The most difficult thing to get out of a mess is to find a starting point. What can be a starting point for Bangalore?

A: Out mindset is still that we are largely a rural country. But India is rapidly urbanising. By 2040, the majority of the population will be urban. Yet, we have not given enough focus either on a policy level or in terms of governance structures or resource raising to urban issues. We find that Bangalore is not so unique in the Indian context. It is also not so unique in terms of middle income countries. For example, a city like Jakarta has many similar types of issues. It is not just one thing or one factor or initiative that will bring about a change. There should be a much higher priority for urban issues. And the urban management and urban accountability/transparency need to be aligned. We still have state governments who appoint municipal commissioners. Mayors have very little power. So, the time has come to rethink as to how we create an urban governance structure where there is a sense of responsibility, accountability and transparency. Multiplicity of agencies, the split relationships between states and urban bodies on one hand, and states and the union government on the other, are all leading to fragmentation of responsibility and the way resources are allocated. We now need a more integrated and newer ways of addressing urban problems. This is going to take time, but the debate has to begin. In the meantime, for municipal corporations like the BBBMP here as well as in other cities, there is a need to make them a lot more professional and provide them with the backup support that they need in terms of technologies, financial and budgeting system, so that we can begin to get better urban outcomes.

The full interview can be read here.

#2 ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆ

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅನ್ನುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂರೈಸಲು ಬೇಕಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಇರುವ ಎಲ್ಲ ತೊಡಕುಗಳ ಮಧ್ಯ ಹೇಗೆ ಹೊಂದಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ವಿದ್ಯೆಯಾಗಿದೆ.ಆದರೆ ಈ ವಿಷಯ ಇಂದಿರುವಂತೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲಿದೆ, ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೇ ಆ ಖರ್ಚಿನಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತಹ ಫಲಿತಾಂಶ ಏನು ಬಂದಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಕಡೆ ಹೊರಳಬೇಕಿದೆ.

1960ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೇ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯ ಅನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಡೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಡೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಕಡೆ ಲಾಭರಹಿತ ಸಂಸ್ಥೆ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಫಲಿತಾಂಶ ಆಧಾರಿತ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರಿಂದಾಗುವುದೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು, ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಮಿತಿಯಿದೆ ಅನ್ನುವ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಪಾಯವೇ ಸರ್ಕಾರ ವಿಧಿಸುವ ತೆರಿಗೆ. ಸರ್ಕಾರವೊಂದಕ್ಕೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ತೆರಿಗೆಯೆಂದರೇನು? ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನರಿಂದ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ವಸೂಲು ಮಾಡುವ ನಿಗದಿತ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಣವೆನ್ನಬಹುದು. ಭಾರತದ 120 ಕೋಟಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 3% ಜನರು ಮಾತ್ರವೇ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಒಂದು ಕಡಿಮೆ ತೆರಿಗೆಯ ಒಕ್ಕೂಟವೇ? ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ: ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸರ್ಕಾರ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕಾದ ಆರೋಗ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಪೂರೈಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜನರು ಇವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ಹಣ ತೆತ್ತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದೊಂದು ನೇರವಾದ ತೆರಿಗೆಯಾಗಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ಜನರು ತಮ್ಮ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣವನ್ನೇ ಈ ಸೇವೆ ಕೊಳ್ಳಲು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಹಾಗೇ ತೆರುತ್ತಿರುವ ಹಣವನ್ನೂ ವಾರೆ(indirect) ತೆರಿಗೆಯೆಂದೇ ನೋಡಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗೇ ನೋಡಿದಾಗ ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟ ತನ್ನ ಜನರ ಮೇಲೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾಡು ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡುವ ಖರ್ಚನ್ನು ಆ ಖರ್ಚು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಅನುಕೂಲ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬೇಕಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಇಂದಿರುವಂತೆ ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯ ಮೇಲಲ್ಲ.

ಉಚಿತ ನೀರು, ಕರೆಂಟ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಬಡವರ ಪರ ಎಂದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಬಡತನದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರುವ ಇಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಯೋಜನೆಗಳು ಬಡ ಯೋಜನೆಗಳೇ ಅನ್ನಬಹುದು. ಉಚಿತ ನೀರು ಮನೆಮನೆಗೆ ಕೊಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಕೈಗೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹೊಂದಿಸಲು ಇನ್ನಾರದೋ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ಖರ್ಚನ್ನು ಹಾಕಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಚಿಕ್ಕ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಗಾತ್ರದ ಉದ್ಯಮಗಳ ಮೇಲೆ ಆ ವೆಚ್ಚ ಹಾಕಿದರೆ ಆ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಿ ಅವು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವುಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ನಾಡಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಬಹುದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕೇ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಾಗಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ಒಪ್ಪಂದಗಳು, ಸೋರಿಕೆ ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು, ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯತೆ ಉಂಟಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ತಡೆಯುಂಟು ಮಾಡುವಂತಹ ಕ್ರಮಗಳ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರ ಈ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ದರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊರಕುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದು.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು,ಆಲ್ಲಿರುವ ಅಪಾರ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಏನು ಪಾಠ ಕಲಿಯಬಹುದು ಎಂದು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರೀಕನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವಾಗ ಒಬ್ಬ ಬುದ್ದಿವಂತ ಗ್ರಾಹಕನಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.

Bangalore 2011-12

The growth of Bangalore

The city of Bangalore grew from about 5.7 million people in 2001 to 8.7 million in 2011. Earlier, the official city area was 226 square kilometres under the erstwhile Bangalore Mahanagara Palike (BMP) which expanded to 716 square kilometres in 2007 with the creation of Bruhat Bangalore Mahanagara Palike.

However, these area numbers only reflect the official administrative boundaries, and are not always reflective of the organic growth of cities in various directions. Below are two land use images from ISRO’s Bhuvan portal of Bangalore from 2005-06 and 2011-12. Built-up area in the region is marked in red.

Bangalore 2005-06

Bangalore 2011-12

Visit the Bhuvan portal for higher resolution maps and the full map key.

In the period of five years, Bangalore has grown in area mostly only on the southeastern side. It has grown considerably along Hosur road, forming a continuum between the city, spanning electronic city until the edge of the state boundary. The bulk of the rest of the growth has happened along the southeastern section of the outer ring road.

Just like administrative boundaries influence governance, organic boundaries of changing land use bring in their own influence. Those who seek to govern Bangalore may need to think along two lines: how can administrative boundaries adapt themselves to reflect changing realities; and how to govern these areas when the boundaries remain rigid.

This was a part of Pavan Srinath and Saurabh Chandra’s lecture titled ‘Introduction to the Bangalore Municipal Ecosystem’ to B.CLIP students on December 7, 2013. Adapted from The Transition State blog on the Indian National Interest.

Further reading: Karthik Shashidhar finds that Bangalore’s fastest population growth rates were actually in the 1940s and 1970s.

#1 Kannada notes

ನಗರಗಳೆಂದರೇನು? ಜನಸಾಗರ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ, ಹಲವಾರು ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ನೆಲೆ ಹೀಗೆ  ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಕೊಡುವಾಗ ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಗರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲ ವಿವರಣೆಗಳು ನಿಜವೇ ಆದರೆ ಅಪೂರ್ಣ. ಒಂದು ನಗರವೆಂದರೆ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ವಿನ್ಯಾಸದ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಹಲ ಬಗೆಯ ಕೆಲಸಗಳು, ಇತಿಹಾಸ, ಸಂಪತ್ತು, ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಹೀಗೆ ಅದು ಹಲವು ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಹದವಾಗಿ ಬೆರೆತ ಬೆರಗು. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹಲವು ಸುಂದರ ನಗರಗಳಿದ್ದವು. ದೋಲವೀರ ಅನ್ನುವ ಹರಪ್ಪನ ಕಾಲದ ನಗರ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

ನಗರವೊಂದು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುವಂತದ್ದು. ಹಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ, ಸಹನೆ-ಅಸಹನೆ, ಒಂದು ಬಗೆಯ ಶಿಸ್ತು, ಹೀಗೆ ಬಗೆಯ ನಂಬಿಕೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೆಸೆದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಗರವೊಂದರಲ್ಲಿರುತ್ತೆ.

ನಗರವೊಂದಕ್ಕೆ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯ ಅನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ತಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯಲು ಬೇಕಿರುವ ಹಾರ್ಡ್-ವೇರಿನಂತದ್ದು. ರಸ್ತೆ, ನಡೆದಾಡಲು ದಾರಿ, ಫುಟ್-ಪಾತ್, ಬೀದಿ ದೀಪ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಹೀಗೆ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಗರಕ್ಕೂ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ ಏನಿದೆ ಅಂತರ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಇಷ್ಟೇ: ಹಳ್ಳಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಹ ಸಮುದಾಯಗಳಿರುವ ಜಾಗ, ಆದರೆ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಜನದಟ್ಟಣೆ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದೊಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಆದರೆ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮುದಾಯವೆನ್ನಬಹುದು. ಹಳ್ಳಿಗಳು ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿನಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇಂತವರು ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ವರ್ಗೀಕರಣವೇನು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಗರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ನಗರಗಳು ಕಾನೂನು ತಂದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ವಯ ನಡೆಯುವಂತದ್ದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇಂತವರೇ ಮಾಡುವುದು ಅನ್ನುವ ವರ್ಗೀಕರಣ ನಗರಗಳಲ್ಲಿದೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದು ಅನ್ನಿಸುವ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪರಿಚರೇ ಇರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜನರ ನಡುವಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆವೊಂದರಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯ. ಊಹಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮುದಾಯವಾಗಿರುವ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತರದ ಜನರ ಸುರಕ್ಷೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಎಲ್ಲ ತರದ ಜನರು ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮಾಡಲು ಒಂದು ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಸರಿಯಾದ ಕಾನೂನು, ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಈ ನಿಯಮಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ನೀತಿ ನಿಯಮ ರೂಪಿಸಲು ಯೋಜನೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. 70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಯೋಜಿತ ನಗರವೆಂದು ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರು 80ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಮಟ್ಟದ ಯೋಜಿತ ನಗರವಾಯಿತು ಆದರೆ 90ರ ಮತ್ತು 2000ದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇದೊಂದು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲ ನಾಗರೀಕರಿಗೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ತಕ್ಕ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆ ಇಲ್ಲವೇ ಪ್ಲಾನಿಂಗ್ ಬಹಳ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

*****

ನಗರವೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಹಳ ಬೇಕಾದಂತದ್ದು. ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೆಂದರೆ ಒಂದು ನಗರದ ಜನ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಇಲ್ಲವೇ ಸೇವೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ, ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ, ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಆರ್ಥಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ನೇರವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆಯುವುದು. ಇದು ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.  ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಜನರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟು ಮಾಡಲು ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವ ಊರುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಾರವು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಜಾತಿ ಪದ್ದತಿಯಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನಿಷ್ಟಗಳ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕುವ ಶಕ್ತಿ ನಗರಗಳಿಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. 

ನಗರಗಳು ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ನಗರ ಯುದ್ದ, ಅವಘಡ, ಕಾಯಿಲೆ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಬರಿದಾಗುವುದು, ಆರ್ಥಿಕ ಕುಸಿತ, ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಪತನವಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ನಗರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲಲು ಹಲವು ಅಂಶಗಳು ಕೂಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದು, ನಾಗರೀಕರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ, ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ – ಹೀಗೆ ಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವೂ ಒಟ್ಟಾಗಬೇಕು. ನಗರಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಏರಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಕುಸಿದಿರುವ ಆಡಳಿತ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಮನಗಾಣಬೇಕು.

Introduction to the Bangalore municipal ecosystem

The second session was taught by Saurabh Chandra and Pavan Srinath on Introduction to the Bangalore municipal ecosystem. This session looked at the role and importance of different municipal bodies existing in Bangalore such as the BBMP, BMRDA, traffic, BESCOM, BDA, BWSSB, Police, RTO, BMTC, Forest, KSCB, Metro, CDA, and Indian Railway etc. among others. To execute any plan with regard to Bangalore city and its infrastructure, a healthy interaction with these agencies becomes a must. For example, if one wants to build a footpath, it becomes important to go through BBMP, Gail, traffic and BMTC. The need to know and understand the functions of each of these agencies was emphasised on.

A part of the class was spent discussing the importance of persuasion while dealing with the municipal ecosystem of Bangalore. How does one approach the different bodies and convince them to participate in solving a particular problem? It therefore becomes important to understand the ward one wants to change, identify the problem one wants to address and then approach the agencies that will be involved. It is only then can one start persuading them to participate.

This session also talked about the importance of maps in understanding Bangalore city and a particular ward. Using examples of different maps, it was explained how they elucidate the boundaries, layouts, infrastructure, roads and the complete geography of a city. The class learnt how BBMP zones, BBMP wards, BMRDA jurisdiction, MLA constituencies in BBMP, BWSSB subdivisions etc. can all be easily seen and understood by looking at a map. It was also explained how maps can be used to understand the geography of the city: Bangalore’s watershed map and authority of society and economy. The class ended with a short session on the particular websites that can be used for ward analysis.

Image: Frontline

Urban planning in India

We decry the lack of planning in India, both in our cities and elsewhere. This often leads to the idea that  culturally and historically, Indians have not been very good planners.

Image: Frontline

Image: Frontline

Above is the plan of ancient city of Dholavira, in present day Kutch, Gujarat. A bustling city of the Indus valley civilisation over 4600 years ago, Dholavira is evidence that Indians have been planning cities for millenia. Our failures in planning modern cities are but recent ones and can certainly be turned around.

This was a part of Nitin Pai’s lecture on ‘What is a city?’ to B.CLIP students on December 7, 2013.